ნილ უონორკი

 ”მე მახსოვს ის დღე, როდესაც მათ იან ოგე ფიორტოფტი და ბრაიან დინი გაყიდეს. ეს ჰგავდა იმ შემთხვევას, როდესაც პრეზიდენტ კენედის ესროლეს” 

იმ მატჩის მსაჯობა, რომელშიც ნილ უორნკის გუნდი მონაწილეობს – ყველაზე დიდი უბედურება რაც კი შეიძლება მსაჯს გადახდეს კარიერაში. სამხრეთ იორკშირში არის ძალიან ძველი ქალაქი, ქალაქი სადაც საკლუბო ფეხბურთის აკვანი დაირწა, მუშათა ქალაქი, შონ ბინის, ჯო კოკერის, გორდონ ბენქსის  ქალაქი, ქალაქი სადაც ომის დასრულების შემდეგ ნიულ უორნოკმა ფეხი აიდგა , შეფილდი! “თუ რაიმე ცუდად მიდის, ჩვენ ვამბობთ ამას. ნამდვილი იორკშირელია, პორტუგალიური აქცენტით” 

“ცხოვრებაში გჭირდება ამბიცია, მსოფლიო ჩემპიონატის შემდეგ მე გამიჩნდა ახალი. მე მინდა ვიყო ინგლისის ნაკრების მწვრთნელი” 

ნილ უორნოკი ინგლისურ ფეხბურთში 90იანი წლების დასაწყისში თავის ჰადსერფილდით გამოჩნდა, სახელი გაითქვა იმ კონცერტით რომელიც  მან ლიდს როუდის გასახდელში მოაწყო. მთელი ათწლული გაატარა გუნდებში სადაც ავტობუსის მძღოლი, მწვრთნელი, გრანუნდს მენი, მშობელი, დირექტორი, სკაუტი, მზარეული, “ფან შოპის” ჯიხურის მოლარე, ყველაფერი თვითონ იყო.  მაგრამ ამდენი ტანჯვისა და ვარამის შემდეგ, როგორც იქნა მოხვდა სამოთხეში, შეფილდში! ოღონდ არა “უენსდი”, არამედ იუნაიტედი! მსოფლიოში ყველაზე ძველი საფეხბურთო არენის “ბრამალ ლეინის” მესაკუთრე გუნდი. ხოდა სამოთხეში ღმერთსაც შეხვდა და ბევრ საფეხბურთო საიდუმლოებას ეზიარა. “მე არ შემიძლია ზუსტად იმის თქმა რას განვიცდი, მაგრამ მე ვფიქრობ პოლი საუკეთესო იყო არსენალის შუახაზში. ჩვენ ვნახეთ როგორ გამოვიდა ის მეორე ტაიმში მინდორზე, როგორ იღიმოდა, უხაროდა ფეხბურთის თამაში. ჩემი აზრით ის უნდა მოკვეთონ ლიგიდან!”

მთავარი მისი ღირსება და ტიტული გალხავთ 7 დაწინაურება. შვიდჯერ, ექვსი სხვადასხვა კლუბი აიყვანა რანგით უფრო მაღალ დივიზიონში. ამ შვიდგზის დაწინაურებას, ახლდა ლიგიდან გავარდნაც, მაგალითად: 2007 წელს უორნოკის შეფილდ იუნაიტედი დიდი ბრძოლის შემდეგ პრემიერლიგიდან ვარდება. შეფილდი მაშინ გადარჩენისათვის, უიგანთან და ფულემთან იბრძოდა. ბოლოს წინა ტურში ფუელემი მასპინძლობს ლივერპულს, სადაც მოახლოებული ჩემპიონთა ლიგის ფინალის გამო, რაფაელ ბენიტესი ათამაშებს მეორე შემადგენლობას, ლიდერებს ასვენებს. ფულემი თამაშს იგებს, პრემიერლიგაში აგრძელებს ასპარეზობას. უორნოკი და მისი შეფილდი ჩემპიონშიფში გავარდნენ. “მე ჯერ კიდევ განადგურებული ვარ, იმედი მაქვს ლივერპული ვერასდროს ვერაფერს ვერ მოიგებს ბენიტესის ხელში. მე მომწონს ლივერპულის როგორც კლუბი, მაგრამ მოხარული ვიქნები თუ მათ ტიტულის გარეშე ვიხილავ. კიდევ ერთხელ, იმედი მაქვს ბენიტესი ვერასდროს ვერაფერს ვერ მოიგებს.” ამ ფაქტიდან დაახლოებით 4 წელი გავიდა და ნილ უორნოკი კვლავ დაუბრუნდა პრემიერლიგას.

“შეხედეთ სამხრეთ ამერიკელებს. ჩვენ რაღაც დავკარგეთ ევროპაში, ეს მენტალური პრობლემაა. ჩვენ ყოველდღე ვშრომობთ იმისათვის რომ ჩვენს შვილებს ჰქონდეთ – კომპიუტერები, ნინტენდო ds და ა.შ. გასული უქმეები გავატარე შოტლანდიაში და მივხვდი, რომ ცხოვრებაში ყველაზე მნიშვნელოვანი საკითხები სინამდვილეში არაფერს  ნიშნავს. ვწყდებით რეალობას და გვავიწყდება რა არის მნიშვნელოვანი, ეს აისახება ალბათ ფეხბურთის თამაშზეც”   

მშობლიურ შეფილდში გატარებული 8 სეზონის შემდეგ, ურონოკი ლონდონისაკენ დაიძრა. ჯერ კრისტალ პალასში მოსინჯა ძალები, სადაც არაფერი არ გამოუვიდა, შემდეგ მახლობლად ქუინზ პარკ რეინჯერსს მოჰკიდა ხელი. ქუინზ პარკში უორნოკმა ძალიან კარგად იმუშავა. კარგი გუნდი დააყენა, დამაჯერებლად მოიგო ჩემპიონშიფი და პრემიერლიგაშიც ღირსეულად დგას მისი ლოფტუს როუდი.

“აქ არ არის იუმორი, ინგლისი ნაკრების გასახდელში არ არის იუმორი. ძნელია ფეხბურთელების მოტივირება იუმორის გარეშე” 

2012 წლის ევროპის ჩემპიონატის შემდეგ, ინგლისის ფეხბურთის ფედერაცია ფაბიო კაპელოს კონტრაქტს აღარ გაუხანგრძლივებს. დიდი მსჯელობა მიდის იმის შესახებ თუ ვინ ჩაიბარებს ნაკრებს, მაგრამ ერთი რამე ნათელია, ეს “ვინმე” აუციელაბლად ინგლისელი იქნება. არიან კანდიდატურები, მათ შორის ყველაზე პოპულარული ჰარი რედნაპია, მაგრამ ტოტენჰემის ბოსს “სამხრეთის მარგალიტს” გადაწყვეტილება მიღებული არ ააქვს. არის ასევე როი ჰოჯსონი, რომელიც კვალიფიკაციით ყველაზე მეტად შეესაბამება ამ პოსტს. არის სემი ელედრდაისიც, ლაპარაკი დაიწყეს ალან პარდიუზეც, მარტინ ონილზეც, მაგრამ აი რას ფიქრობს მთავარი კანდიდატი ჰარი რედნაპი: მან (ნიულ უორნოკმა) იცის ფეხბურთელებთან მუშაობა, იცის მათი აღმოჩენა და შემდეგ გამოყენება. თუ შენ გყავს კარგი ფეხბურთელები, შენ გაქვს შანსი. მე ვფიქრობ ნილმა ძალიან კარგად იმუშავა ქუინ პარკში.  ის ნამდვილად გამოდგება ამ სამუშაოსთვის.

“მე ვიცი, არ მაქვს საერთაშორისო დონის და ჩემპიონთა ლიგის გამოცდილება. მაგრამ მე ვფიქრობ ეს არ არის გადამწყვეტი. სამაგიეროდ ფეხბურთელებს ააქვთ. ერთადერთი რამ რაც ინგლისის ნაკრებს აკლდა მსოფლიო ჩემპიონატზე, ეს იყო იუმორის გრძნობა. ჩვენ გვყავს კარგი ფეხბურთელები, ვიცით, მაგრამ ვერცერთი მათგანი ვერ ავლენს თავის შესაძლებლობებს.” 

ნილ უორნოკი ამტკიცებს, რომ ინგლისის ნაკრებს სჭირდება იუმორი. ფაბიო კაპელოს კულტურული და ენობრივი ბარიერი არ აძლევს იმის საუშალებას რომ “ინგლისელ ბიჭებთან” გახსნილად იმუშაოს. თვლის რომ როი ჰოჯსონი გამოუსადეგარია, რადგან ლივერპულიდან გააგდეს, პარდიუ ახალგაზრდაა და ა.შ.  ადამიანს აქვს კონკრეტული პროგრამა, გეგმა – “იუმორი”, იუმორი ინგლისის ნაკრებში! რედნაპი კიდევ მოასწრებს ერთი-ორი სამხრეთული გუნდის ფეხზე დაყენებას, პარდიუ ვენგერს კიდევ მოუშლის ნერვებს, ჰოჯსონი კიდევ გაიყვანს მსოფლიოზე  კირიბატის, მაგრამ ნილ უორნოკს ინგლისის ნაკრები მოითხოვს! ახლოვდება ბრაზილიის მსოფლიო ჩემპიონატი, ახლოვდება ის წუთებიც როდესაც უორნოკი გულზე სამი ლომით შეაბიჯებს უემბლიზე, მალე დადგება დრო როდესაც მარაკანაზე მის სახელს გაიგონებთ. 7 დაწინაურება! ბრამალ ლეინის ბრძოლა! შემდეგი გაჩერება ინგლისური ფეხბურთის გული, ლანკასტერის გარიბჭე!

უელსის ნაციონალური ჰიმნი  ‘Hen Wlad Fy Nhadau’ იგივე ‘Land of My Fathers’ უფრო საშობაო სიმღერად აღქვავს ადამიანი, ვიდრე რომელმიე ქვეყნის ჰიმნად და თითქმის არაფრით არ განსხვავდება, შოტლანდიური ძველი საახალწლო სიმღერისგან Auld Lang Syne. უელსს პოლიტიკური თავისუფლება 1282 წლიდან არ ღირსებია, ანუ სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ 1282 წლიდან უელსს ლონდონი მართავს.  ეკონომიკა ჯოგინგის მოყვარულებზე დგას, ეს იმას ნიშნავს რომ ეკონომიკა არ ააქვთ.

დედოფალი ვიქტორიადან მოყოლებული უელსის ნაციონალური, დაშტამპული, დამტკიცებული სპორტია რაგბი. რა შედეგი აქვთ უელსელებს რაგბის მსოფლიო ჩემპიოანტზე: 1987  - ნახევარფინალი, 1991 – ჯგუფში ჩარჩნენ, 1995 – ჯგუფში ჩარჩნენ, 1999 – მეოთხედფინალი, 2003 – მეოთხედფინალი, 2007 – ჯგუფში ჩარჩნენ. არადა ზედ აკვდებიან რაგბის, მილენიუმიც კი აუშენეს ამ სპორტს, თან ისე, რომ უემბლიზე თითქმის ათჯერ იაფი დაუჯდათ და თუ არ აღემატება არაფრით არ ჩამოუვარდება ინგლისური ფეხბურთის სიმბოლოს. მილენიუმის აშენებას მოჰყვა საზარელი და ყოვლად შეურაცხადი აქტი. არავინ, დედამიწის ზურგზე არავინ არ დაანგრევა “ნინიან პარკს” უელესლების გარდა. ნინიან პარკი იყო ბოლო, ხელშეუხებელი და ლეგენდად ქცეული ციხესიმაგრე ბრიტანეთში, პატარა კუბა. უელსური ფეხბურთის სიმბოლო და მართლა მაგარი სტადიონი, რომელის ადგილზეც დღეს სახლებს აშენებენ. კარდიფი თითქმის მთელი 100 წელი თამაშობდა ნინიანზე და დღეს რაღაც, ახლად აშენებულ, მოდერნიზებულ ასანთის კოლოფში თამაშობს.

უელსურ სამზარეულოზე ბევრს ვერ დავწერთ, რადგან ინგლისურისგან განსხვავებით, როგორც ესეთი  ‘უელსური სამზარეულო’  ბუნებაში ეგეთი რამე არ არსებობს. ეხლავე მიხვდებით რატომ, ეს არის ერთ-ერთი ცნობილი უელსური ნაციონალური კერძი . ან “კერძი”.

უელსი კინომატოგრაფიაში, ყველაზე დიდი დოზით ჯონ ფორდის 5 ოსკარის მფლობელ ფილმში გვხვდება ‘როგორი მწვანე იყო ჩემი ველი’ მორინ ოჰარას მონაწილეობით. ფილმში უხვად შეხვდებით ცნობილ უელსურ ფოლკლორს, ყოვლად გაუგებარ აქცენტზე მოლაპარაკე მეშახტე/მეოჯახე უელსელებს და ‘წითლებს’, რომლებიც პროფკავშირის ჩამოყალიბებას ცდილობენ. ანუ The Grapes of Wrath-ის ბრიტანული ვერსიაა. მოქმედება უელსში ხდება – ერთადერთი მინუსი რაც ფილმს ააქვს.

უელსს არ ააქვს დროშა, არ ააქვს ჰიმნი, არ ააქვს ეკონომიკა, არ ააქვს სამზარეულო, აღარ ააქვს ნინიან პარკი, ბრიტანეთის არმიაში უელსი ისევეა, როგორც პედრო ბარსელონაში. რაგბში ვერაფერს ვერ იგებენ, ფეხბურთში საქართველოსთან 5-0 აგებენ, უელსმა შვა რობი სევიჯი, უელსმა შვა ტომ ჯონსი, კარდიფ სიტი, 3 მილიონად შეფასებული დინ სანდერსი, უელსის წამყვანი გუნდები უელსში არ თამაშობენ

უელსელებს ეამაყებათ ესეთი რაღაცეების: ყველაზე ძველი სათვისტომო ამერიკაში, ნიუ იორკ თაიმსი უელსელი დაარსებულია, რკინას მოვიპოვებთ, ქვანახშირს მოვიპოვებთ, ყველაზე დიდი ბოტანიკური ბაღები გვაქვს, მაიკლ ჯექსონი უელსელი იყო და ა.შ.

აქედან შეგვიძლია ერთი დასკვნა გამოვიტანოთ, ზოგადად უელსელების ერთადერთი საზრუნავი, რაზეც ეს ერი მუშაობს, ეს ფეხბურთელების გაფუჭებაა. უელსის ნაკრებში თამაში და შენი პლანკის დაცემა ერთიდაიგივეა. მოვყვეთ შორიდან, ბილი მერედიტი, მანჩესტერის ადრეული ხანის ვარსკვლავი და თავის დროის გიგსი, რომელიც 25 წელი თამაშობდა უელსის ნაკრებში. ჯონ ჩარლზი, ადამიანი რომელიც 1997 წელს იუვენტუსის 100 წლის იუბილესთან დაკავშირებით გამართულ ცერემონიაზე ფანებმა გუნდის ყველა დროის ყველაზე ძლიერ ლეგიონერად დაასახელეს. ტერი იორატი, დირთი ლიდსის ერთ-ერთი ბურჯი. ჯონ ტოშაკი, წარდმოგიდგენიათ ‘ტოშკა+კიგანი’ ნაკრებში, ყოველგვარი შესწორების გარშე პირდაპირ გადაგაქ. რათქმაუნდა იან რაში, შემზარავია იმის წარმოდგენა თუ რა იქნებოდა მეტოქისთვის რაში-ლინეკერის დუეტი. მარკ ჰიუზი, ტერვორ ფორდი, დინ სანდერსი და რაღათქმაუნდა რაიან გიგსი, რომლის რაგბისტმა მამა მაინცდამაინც უელსელი ცოლი მოიყვანა და მაინცდამაინც მაგათ ვერ აეწყოთ ურთიერთობა.

უელსური ფეხბურთის ერთადერთი ნათელი წერტილი 1958 წლის მსოფლიო ჩემპიონატია (ნუ კარდიფის ნახევარფინალს თუ არ ჩავთვლით თასების თასზე), როდესაც მეტ ბასბის ასისტენტმა ჯიმი მერფიმ უელსი შვედეთში ჩაიყვანა და საკმაოდ ნორმალურად ითამაშეს. აარონ რემსი, ბეილი და მაგათი თაობაც შეისრუტეს. მოვუწოდებ  იმ ახალგაზრდებს, რომლებიც უელსის სხვადასხვა ასაკობრივ  ნაკრებებში თამაშობენ… არ გინდათ!

ფრედ ცინემანის 6 ოსკარსის მფლობელ ფილმში A Man for All Seasons (რომელსაც არანაირი 6 ოსკარი არ ეკუთვნის). სერ თომას მურის სასამართლო პროცესზე, პოლ სკოფილდი ჯონ ჰარტის პერსონაჟს რიჩარდს (რომელიც მურის ღალატის საფასურად  კრომველმა უელსის მთავრად დანიშნა) ეკითხება: რატომ რიჩარდ, ადამიანმა შეიძლება გაყიდო სული მთელი სამყაროსთვის… მაგრამ უელსისთვის?

უელსისთვის?

სამი მეფე

ბევრ დიდებულ პერსონას გადაულახავს “ადრიანას კედელი”, ჩასულა მანჩესტერში, ლივერპულში, ლონდონში და სასწაული მოუხდენია. სულაც დარჩენილა გლაზგოში და კიდევ უფრო ჩრდილოეთით დანდიში. მეტ ბასბი, ბილ შენკლი, ჯოკ სტინი, ჯიმ მაკლინი, ალექს ფერგიუსონი, ტომი დოჰერტი, კენი დალგლიში – ეს იმ მწვრთნელთა ჩამონათვალია, რომლებიც ბრიტანული ფეხბურთის სიმბოლოებად იქცნენ, ზოგი მათგანი დღემდე ცოცხალი სიმბოლოა.

შოტლანდიელ მწვრთნელთა უმეტესობას აქვს ერთი თვისება, ისინი არ მიდიან გუნდიდან მანამ, სანამ საქმეს ბოლომდე არ მიიყვანენ. სანამ არ დაინახავნ, რომ გუნდში საჭიონი აღარ არიან. თავიდან მოვყვეთ: სელტიკის პირველი მწვრთნელი, უილ მეილი გუნდს 43 წელი ედგა სათავეში (1897—1940), რიგით მესამე მწვრთნელი ჯიმი მაკგრორი 20 წელი. რეინჯერსს ბილ სტრუთი 34 წელი თავკაცობდა (1920-1954), მეტ ბასბი მანჩესტერ იუნაიტედს ჯამში 25 წლის მანძილზე ედგა სათავეში (1945-69, 1970-71). ბილ შენკლიმ ლივერპულის შენებას 15 წელი მოანდომა (1959-74), ტომი დოჰერტი ესე დიდი ხნით, არსად გაჩერებულა, მაგრამ თითქმის 20 წელიწადი იმუშავა ინგლისის ტოპ დივიზიონის გუნდებში (ჩელსი, ქპრ, მანჩესტერი და ა.შ.), ჯიმ მაკლინი 22 წელი იდგა დანდი იუნაიტედის სამსახურში (1971-93) და ბოლოს ალექს ფერგიუსონი, აგერ უკვე ოცდამეხუთე სეზონი იწურება მას შემდეგ, რაც პირველად შედგა ფეხი კერინგტონის ბაზაზე.

დღეს დღეობით ინგლისის ოთხ პროფესიულ ლიგაში, ჯამში 13 შოტლანდიელი მწვრთნელი მუშაობს, აქედან ექვსი პრემიერლიგაში. შოტლანიაში ორი სახის დაჯილოდოვება არსებობს, “შოტლანდიის საუკეთესო მწვრთნელი ჟურნალისტთა ვერსიით” და “შოტლანდიის საუკეთესო მწვრთნელი პროფესიული საფეხბურთო ასოციაციის ვერსიით”. პრემიერლიგის საუკეთესო მწვრთნელის წოდება (რომელიც 1993 წლიდან მიენიჭებათ მწვრთნელებს), შოტლანდიელ მწვრთნელს მოგებული აქვს 11 ჯერ (9 ფერგიუსონი, 1 დალგლიში, 1 ბარლი). LMA-ს ვერსიით წლის საუკეთესო მწვრთნელი შოტლანდიელი გახდა ექვსჯერ (3 მოიესი, 2 ფერგიუსონი, 1 ბარლი).

ევროპის ჩემპიონთა თასის პირველ გათამაშებაში, ბრიტანეთიდან მონაწილეობა მიიღო მხოლოდ ჰიბერნიანმა  და შესბამისად გახდა პირველი ბრიტანული გუნდი, რომელმაც ამ ტურნირში იასპარეზა. გუნდს შოტლანდიელი ჰიუ შოუ ხელმძღვანდელობდა, მაგრამ

ჯოკ სტინი და ფერგიუსონი

შოუ არ გახლდათ ერთადერთი ბრიტანელი მწვრთნელი ტურნირზე, ინგლისელი ბილ გრომლი ბელგიური ანდერლეხტის ღირსებას იცავდა. პირველი ბრიტანელი კი რომელმაც ეს ტურნირი მოიგო, სწორედ შოტლანიელი გახლდათ, ჯოკ სტინმა 1967 წელს ლისაბონში ერერას ლეგენდარული ინტერი დაამარცხა. სამ შოტლანდიელ მწვრთნელს აქვს მოგებული ევროპის საუკეთესო საკლუბო გათამაშება, სტინს 1967 წელს, ბაბის 1968 და ფერგიუსონს 1999, 2008. დამარცხებულან ორჯერ 1970, 2009.

ჯიმ მაკლინი ყოფილი დანდი იუნაიტედის მწვრთნელი, ჟურნალისტმა დანკან ქასელსმა, თავის ერთ-ერთ სტატიაში ჟოზე მაურინიოს დაუკავშირა “მაკლინი იყო პიონერი ტაქტიკოსი, რომელის თანამედროვე მაგალითი მაურინიოა”. ჯიმ მაკლინიმა და ფერგიუსონმა შექმნეს ე.წ. “ნიუ ფირმი” შოტლანიის ჩემპიონატში, ისინი ამავდროულად ახლო მეგობრები იყვნენ. მაკლინი იხსნებდა – “ერთ დღეს როდესაც კაფეში შევედი, მას მოვკარი თვალი და უცებ გავიგონე მისი ხმა: “შენ გჭირდები მე, გჭირდები” რაში მჭირდები? ვუპასუხე მე,  “იმაში, რომ დავამარცხო სელტიკი და რეინჯერსი და მე მჭირდები იმსთვის, რომ დაამარცხო სელტიკი და რეინჯერსი. ამის შემდეგ ჩემპიონატს და თასს აუცილებლად მოვიგებთ” და ის მართალი იყო”.

მაკლინის დანდი იუნაიტედს, უამრავი კონტინენტური გრანდი ყავს დამარცხებული შინ და გარეთ. მისი პირველი მიღწევა იყო 1984 წლის ევროპის ჩემპიონთა თასის ნახევარფინალი, სადაც მაკლინის გუნდი რომის (ფინალის მასპინძელი ქალაქი) რომას შეხვდა. სადაც ორ რაუნდიან დაპირისპირებაში, მის წინააღმდეგ აგორებული კამპანიის (ვითომდა იტალიელებს დანდიში მოგებული თამაშის შემდეგ მან შუა თითი აჩვენა და წარმომავლობა შეუგინა) და მსაჯის დახმარებით გამოვარდა. მსაჯმა დისკვალიფიკაცია მიიღო, რომამ კი გრობელაარის არაორდინალური მოძრაობაბი ფინალში. შემდეგ 1987 წლის უეფას თასის მეოთხედფინალში ბარსელონა დაამარცხეს, ნახევარფინალში მიონხენგლადბახი და ფინალი დათემს გოტებორგთან.

შოტლანდიური სამწვრთნელო სისტემის პირველი დონის მოსამზადებელი კურსები, შეგიძლიათ ქვეყნის ნებისმიერ კუთხეთში გაიაროთ. მარტო გლაზგოს ათზე მეტი მოსამზადებელი ცენტრი აქვს. მიღება ხდება ელემენტარულად, გასაუბრებისა და ანკეტის შევსების საშუალებით. შოტლანდიაში ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი საფეხბურთო საქმის პედაგოგი და სპეციალისტი გახლავთ მალკომ კუკუი. ის და ალექს ფერგიუსონი ერთ ქუჩაზე არიან გაზრდილები გოვანში და  ახლო მეგობრობა აკავშირებთ. მუშაობდა ჰადერსფილდში, დონკასტერში და ლივერპულში, კენი დალგლიშის დროს. გამოცემული აქვს რამოდენიმე ბესტსელერი სამწვრთნელო საქმის შესახებ. არის ინოვაციური სამწვრთნელო მეთოდის Freeflow-ს ავტორი. ჩატარებული აქვს ტრეინინგ კურსები ოცდაათამდე პრო კლუბში მათ შორის, მანჩესტერში (იუნაიტედში), სანდერლენდში, ნიუკასლში და ლივერპულში. თანამშრომლობდა ინგლისის, შოტლანდიის, ირლანდიის, საფრანგეთისა და მალტის საფეხბურთო ასოციაციებთან.

შოტლანდიის დასავლეთით, ჩრდილოეთ ეირშირში, არის პატარა ქალაქი სახელად ლარგსი – ალბათ ეს ფაქტი არაფერს გეუბნებათ. მაგრამ თუ გეტყვით იმას, რომ ჟოზე მაურინიო ლარგსის სამწვრთნელო კურსების პრდოუქტია, მშინვე ნათელი მოეფინება ყველაფერს. მაურინიო ლარგსში კარიერის დასაწყისში ჩავიდა (90 იანების ბოლოს) და 2000 წელს დაამთავრა სწავლა. მისი თქმით, მისი პირველი კარიერული ნაბიჯი სწორედ ლარგსის კურსები იყო. არამარტო მაურინიოს გადაუკრავს ლარგსის პაბში პინტა, არამედ ფაბიო კაპელოს, არიო საკის, კარლოს კერიუშს და თვით შავ მარგალიტს ეუსებიოსაც კი (თუმცა ვერ ვხვდები ამ უკანასკნელს იქ რა უნდოდა). ჟოზემ ლარგსში თავის საქმე ხუთიანზე შეასრულა და უეფას პრო ლიცენზიით დაბრუნდა სამშობლოში.

რაც შეეხება შოტლანდიელ მწვრთნელთა ნაკრებში მუშაობას, ერთადერთი სახელოვანი მწვრთნელი, რომელმაც ნაკრებში სრულფასოვნად იმუშავა გახლდათ ჯოკ სტინი და მისი შოტლანდია მართლაც ძლიერი გუნდი იყო. ფერგიუსონს, დოჰერტის და ბასბის აქვთ ნაკრებში ნამუშევარი ოღონდ პერიოდულად (მაქსიმუმ 1 წელი), შნეკლის საერთოდ არ მოურგია ლურჯი ფერის სამოსი, არც მაკლინს, არც დალგლიშს.

შოტლანდიელ მწვრთნელთა მონაგარი ევრო ტურნირებზე:

ჩემპიონთა თასი/ლიგა: 1967 (სტინი), 1968 (ბასბი), 1999 (ფერგიუსონი), 2008 (ფერგიუსონი)

- წაგებული: 1970 (სტინი) 2009 (ფერგიუსონი) 2011 (ფერგიუსონი)

თასების თასი: 1972 (უოდელი), 1983 (ფერგიუსონი), 1991 (ფერგიუსონი), 1994 (გრემი)

- წაგებული: 1960 (სიმონი), 1966 (შენკლი), 1967 (სიმონი), 1995 (ჰიუსტონი)

უეფას თასი:  1973 (შენკლი)

- წაგებული: 1987 (მაკლინი), 2008 (სმიტი)

ჯამში: შოტლანდიელ მწვრთნელებს მოგებული აქვთ 9 ევრო თასი. წაგებული აქვთ 7 ფინალი

შოტლანდიელ მწვრთნელთა შესახებ გამოცემულია წიგნი სახელად TEAM MANEGMENT Scotland’s Great Ftootball Bosses

ჯიმ მაკლინი

სამწვრთნელო საქმეში შოტლანდიელთა წარმატებულობას ზოგი მათ ცხოვრების სტილს უკავშირებს, ზოგი ხასიათს, ზოგი რას და ზოგი რას. მაგრამ ფაქტი ერთია, შოტლანდიის მოსახლეობა 5 მილიონს შეადგენს, ამის ფონზე შოტლანდიას ბევრი კვალიფიცირებული სპეციალისტი და ბევრი საკამოდ მაღალი დონის მწვრთნელი ყავს, დღეს-დღეობითაც კი. დავივიწყოთ ჩამოთვლილი გვარები და ლეგენდები..  როდესაც მსოფლიოს საუკეთესო საფეხბურთო ლიგაში, ექვსი მწვრთნელი ერთი კუთხის წარმომადგენელია, ეს ძალიან ბევრ რამზე მეტყველებს.

გარეტ საუთგეიტი ახალ პოსტზე

გარეტ საუთგეიტი ახალ ამპლუაში მოგვევლინა. იგი ამაყად აცხადებს, რომ შეძლებს ინგლისის ნაკრებსა და ინგლისურ საკლუბო ფეხბურთს შორის კავშირის დამყარებას, ხიდების აშენებას, ურთიერთობების გათბობას და ა.შ. მაგრამ ეს გეგმის მხოლოდ მცირედი ნაწილია.

მოკლედ, ნაციონალურ საფეხბურთო ცენტრში, რომელიც ამჟამად ბარტონში (ტრენტზე) დისლოცირდება, აქვს ესეთი დარგი სახელად “ელიტ განვითარების პროგრამა” რომლის თავკაცადაც მოგვევლინა საუთგეიტი. ის ამბობს, რომ ინგლისმა უნდა აღზარდოს და აქცენტი უნდა გააკეთოს ისეთ ფეხბურთელებზე, რომლებსაც შეეძლებათ ბურთის დაჭერა, ექნებათ კარგი ტექნიკა და იქნებიან კრეატიულები. მაგალითისთვის ესპანეთის ნაკრები და ბარსელონა მოჰყავს და მათ მოდელზე გადასვლის აუცილებლობაზე საუბრობს. მისი სამუშაო არ იქნება ლოკალური, გარეტი მოედება მთელ ევროპას, იქნება პირველი მისიონერი ესპანეთში, რომელიც ფასდაუდებელ ინფორმაციას ჩაიტანს კუნძულზე და როგორც იქნა! ამ ნაკრებსაც ეშველება რამე.

ერთხელ პელემ თქვა ჯიმ ბაქსტერზე, სად გყავდათ ეს კაცი, სად მალავდითო? და ჟურნალისტმა რეინჯერსშიო მიუგო. ანალოგიური შემთხვევაა აქაც, სად გყავდათ საუთგეიტი, სად მალავდით? მიდლსბროში? ყოვლად გაუგებარია..

საუთგეიტის აზრით, მწვრთნელები როდესაც ფეხბურთელებს ნაკრებში უშვებენ, ისინი მათ არ აძლევენ სრულ თავისუფლებას და მითითებებით უბღალავენ ეროვნულ ღირსებას. სწორედ ამიტომ გარეტ მართალი აპირებს, პრემიერლიგის მწვრთნელთა დარწმუნებას იმაში, რომ ნაკრებში საშიში არაფერი, რომ ისინი 100% ით უნდა ენდონ ფეხბურთელებს და არანაირი შეზღუდვა არ დაუწესონ. ანუ როდესაც ჯეკ უილშირი სანაკრებო თამაშისას დაიმტვრევა, საუთგეიტის “ვწუხვარ” არსენ ვენგერს გულზე მალამოდ მოხვდება.

მისი აზრით, ინგლისელ ფეხბურთელთა 50% დღეს ნაკრებში ძალით თამაშობს (და ამაში 100% ვეთანხმები). იგი აპირებს ახალგაზრდებთან ისეთი სახის ფისქოლოგიური სამშაოს ჩატარებას და ისეთი იდეოლოგიის დანერგვას, რაც შედეგს გამოიღებს. ფეხბურთელები სიამოვნებით და ენთუზიაზმით მოირგებენ “სამ ლომს” გულზე.

როდესაც საუთგეიტი სტივ გიბსონმა მიდლსბროდან დაითხოვა, უმალვე დაიწყო მუშაობა ITV-ზე პანდიტად, სადაც სანაკრებო თამაშების და ჩემპიონთა ლიგის სეგმენტი ებარა (სადაც პირდაპირ ეთერში მსუბუქად აგინებდა ხოლმე ხალხს, მაგალითად ედგარ დავიდსს სლოვენიასთან თამაშის წინ), დაკავებულია კიდევ სხვადასხვა ბიზნეს საქმიანობით.

“ჩემი სამუშაო არის გრძელვადიანი, მე შევეცდები დავამყარო კავშირი პრემიერლიგას, საფეხბურთო ლიგასა და მწვრთნელთა ლიგას შორის. მწვრთნელებმა უნდა იცოდნენ, რომ ინგლისი ნაკრებში თამაში არ არის ცუდი. ინგლისის ნაკრები ძალიან მნიშვნელოვანია გულშემატკივართათვის, თუ ინგლისი იქნება წარმატებული, ეს დიდ და პოზიტიურ გავლენას მოახდენს საკლუბო ფეხბურთზე.”

საუთგეიტის ძირითადი საქმე იქნება ის, რომ ეწვიოს კლუბებს, მათ აკადემიებს, კონსულტაცია გაიროს მწვრთნელაბთან, მიიღოს ინფორმაცია ახალგაზრდა ფეხბურთელებზე და შემდეგ მისი ეს მოხსენება, მოხვდება ბრუკინგის ნაციონალურ ფეხბურთის ცეტრში. სადაც გადახარისხდება, ვასო ჩორგოლაშვილის კაბინეტში დაიდება და ბოლოს წვერავა წაიღებს ჯარში. მაგრამ ყველაზე სასაცილო ამ ისტორიაში ის არის, რომ ინგლისის საფეხბურთო ასოციაცია მართლა დარწმუნებულია იმაში, რომ ეს საქმიანობა შედეგს გამოიღებს.

ასეთი საქმისთვის საჭირო კვალიფიკაცია გარეტ საუთგეიტს არ ააქვს. ის უბრალოდ კეთილი გულის მორიგი ინგლისელი (ექს) ფეხბურთელია, რომელიც ღრუბლებში დაფრინავს და საერთოდ წარმოდგენა არ ააქვს ამ საქმეში რა როგორ კეთდება. ადამიანი ვერ ხვდება იმას, რომ “ელიტარული განვითარების პროგრამა” ევროპის ჩემპიონატის ნახევარფინალში პენალტს ვერ გაიტანს.

სტივ მაკლარენი

უეფას თასის ფინალამდე, რამოდენიმე დღით ადრე, სიტვ მაკლარენის მიდლსბრო ლონდონს, კერძოდ კი ფულემის “კრევინ კოტეჯს” ეწვია. ინგლისის ტოპ დივიზიონის უკანასკნელი გუნდი, რომლის განავხადში არცერთი ნაკრების წევრი არ იყო, სწორედ ეს მიდლსბრო გახლავთ. არც ძირითად შემადგენლობაში და არც სათადარიგოთა სკამზე, “ინთერნეიშნალის” ჭაჭანება არ იყო.

ბოროს სასტარტო ესეთი იყო: ტურნბული, დევისი, ბეტსი, უედერი, ტეილორი, მორისონი, კატერმოლი, კენედი, ჯონსონი, გრემი, კრისტი. სათადარიქოდა სკამი: კუპერი, კრედოკი, უოლკერი, ნაითი, მაკმაჰონი.

პირველი ფეხბურთელი ამ შემადგენლობიდან, რომელიც ნაკრებში გამოიძახეს, გახლდათ ჯეიმს მორისონი, როდესაც მას 2007 წლის აგვისტოში ალექს მაკლიშმა უხმო შოტლანდიის ნაკრებში. ამ გუნდში, ფეხბურთელების საშუალო ასაკი 20 წელი იყო.

ფაბრიციო მიკოლი

ალბათ ყველაზე მძაფრი რეაქცია მას შემდეგ, როდესაც ფეხბურთელი თავის ყოფილ გუნდს, ან უბრალოდ იმ გუნდს უტანს, რომელსაც ბავშობიდან ქომაგობდა.

2011 წლის, 6 თებერვალს, ლეჩემ საკუთარ “ვია დელ მარიზე” პალერმო მიიღო, მატჩი 1:1 დასრულდა. პალერმოდან გოლი ფაბრიციო მიკოლიმ გაიტანა, გოლი არ აღუნიშნავს, რაც სასვებით ნორმალურია და ძალიან ბევრი შემთხვევა გვახსოვს ასეთი. მაგრამ მიკოლიმ, არამცთუ არ აღნიშნა, თავი ჩაქინდრა და ლამის ატირდა.

პალერმოს მწევრთნელმა დელიო როსიმ (რომელიც სულ რამოდენიმე დღეა რაც პალერმოდან გაუშვეს) მატჩის შემდეგ განაცხადა, რომ მიკოლი მთელი დღე უხასიათოდ იყო. ასევე გავრცელდა ხმები, რომ მიკოლიმ გასახდელში იტირა ამ ფაქტის გამო, შემდეგ ეს ყოველივე თვითონ მიკოლიმ დაადასტურა – “ეს სიმართლეა, დავიწყე ტირილი და ვეღარ გავჩერდი. ავტირდი ჯერ მოედანზე და შემდეგ გასახდელში, ლეჩე ჩემი გუნდია! ეს იგივეა, რაც აწყენინო ძველ მეგობარს. მაგრამ სიმართლეს არ შეესაბამება ის, რომ მე ამ ფაქტის გამო შემცვალეს.”

მიკოლი წარმოშობით ნარდოდან გახლავთ, ლეჩეს პროვინცია.

დაახლოებით ანალოგიური შემთხვევა მოხდა,  2008-09 წლების სეზონში, საფრანგეთის პირველ ლიგაში. ბორდოს ახალწვეულმა იოან გუფრანმა, გოლი გაუტანა თავის ყოფილ გუნდს, კანს, სადაც თითქიმს 6 წელი გაატარა. ამის გამო გუფრანი საშინლად გაბრაზდა. კანს სამი ქულა ესაჭიროებოდა, რათა პირველ ლიგაში დარჩენილიყო, მატჩის ერთადერთი გოლი კი გუფრანმა გაიტანა და თავისი ყოფილი გუნდი მეორე ლიგას მიაბარა.

2) პაოლო დი კანიო,  დაიბადა 1968 წელს რომში. დი კანიოს პირველი გამოჩენა ბრიტანეთში უკავშირდება სელტიკს, 1996–1997 წლების სეზონი სოწრედ გლაზგოში გაატარა. პრემიერლიგაში მისი პირველი გუნდი გახლდათ შეფილდ უენსდეი, სწორედ შეფილდური გუნდის რიგებშში გამოსვლისას მოხდა ის ცნობილი ინციდენტი არსენალთან, როდესაც მან რეფერის ხელი კრა. 1999 წელს გადავიდა ვესტ ჰემ იუნაიტედში და იქცა ამ გუნდის ლეგენდად, დასამახსოვრებელია მისი გოლები ჩელსის წინააღმდეგ, უიომბლდონის წინააღმდეგ და ასევე, ფეირ პლეის ნამდვილი ნიმუში, ევერტონთან. ვესტ ჰემში ის თამაშობდა როგორც თავდამსხმელზე, ასევე მარცხენა ხაზისკენ ღრმად დაწერულ ფორვარდზე. ბოლო ინგლისური კლუბი მისთვის იყო ჩარლტონ ატლეტიკსი, სულ ერთი სეზონი დაჰყო ჩარლტონში 2003-04 და 2004 წელს მშობლიურ ლაციოს შეუერთდა. სულ პრემიერლიგაში ჩატარებული აქვს 190 მატჩი, გატანილი აქვს 67 გოლი. პაოლო დი კანიოს იტალიის ნაკრებში არასდროს არ უთამაშია.

3) ერიკ კანტონა, დაიბადა  1966 წელს მარსელში. 1991 წელს, ლივერპულმა უეფას თასის მეორე რაუნდში, ოსერი (სადაც კანტონა თამაშობდა) 3-0 დაამარცხა ანფილდზე. თამაშის შემდეგ მიშელ პლატინიმ ლივერპულის მთავარ მწვრთნელს გრემ სუნესს კანტონას ტრასფერი შესთავაზა, მაგრამ სუნესმა წინადადება დაბლოკა. იმავე წელს კანტონა ჩადის ერთ კვირიან სინჯებზე, შეფილდ უენსდეის ბაზაზე, გუნდს მაშინ ტრევორ ფრენსისი წვრთნიდა. თუმცა შეფილდში კანტონა ვერ ჩაირიცხა. საბოლოოს, მისი პირველი ინგლისური კლუბი გახლდათ ჰოვარდ უილკინსონის ლიდს იუნაიტედი, ლიდსის შემადგენლობაში ფრანგმა სეზონის ბოლომდე ითამაშა და უკვე მომდევნო სეზონი, 1992-93, მანჩესტერ იუნაიტედის შემადგენლობაში დაიწყო. ხუთი შესანიშნავი სეზონი ჩაატარა მანჩესტერში, მაგრამ აქვე ისიც უნდა ითქვას, რომ ევრო არენაზე, კანტონა ისეთივე ძლიერი ვერ იყო როგორც პრემიერლიგაში. მის კარიერაში დასამახსოვრებელია მომენტებია: შესანიშნავი გოლი სანდერლენდის კარში, ლივერპულთან თასის ფინალში გატანილი გოლი, მეთიუ სიმონსზე თავდასხმა და ა.შ. საფრანგეთის ნაკრებში ჩატარებული აქვს 45 შეხვედრა და გატანილი აქვს 20 გოლი. კარიერა 1997 წელს, 31 წლის ასაკში დაასრულა.

4) ჯანფრანკო ძოლა, დაიბადა 1966 წელს ოლენაში, იტალია. ძოლა 1996 წელს, ჩელსის მწვრთნელმა რუდ გულიტმა შეიძინა პარმადან 4.5 მილიონ ფუნტად. ჩელსიში იტალიელმა შვიდი ბრწყინვალე სეზონი ჩაატარა, 297 მატჩი გაიტანა 80 გოლი. 1998 წლის თასების თასის ფინალში, დენის უაიზის ბრწყინვალე გადაცემის შემდეგ, ძოლას სულ რაღაც ერთი შეხები დასჭირდა იმისათვის, რომ ბურთი შტუდგარტის კარში მოეთავსებინა. ასევე საკულტო მომენტია მის კარიერაში გოლი ნორვიჩის წინააღმდეგ. ძოლამ ჩელსი 2006 წელს დატოვა. იტალიის ნაკრებში ჩატარებული აქვს 35 მატჩი, გატანილი აქვს ათი გოლი.

5)  დენის ბერგკამპი, დაიბდა 1969 წელს, ამსტერდამში. ბერგკამპი 1995 წელს, არსენლისშოტლანდიელმა მწვრთნელმა, ბრუს რიოკმა 7.5 მილიონ ფუნტად გადმოიყვნა მილანის ინტერიდან. ბეგკამპმა პრემიერლიგაშჳ 11 ბრწყინვალე სეზონი ჩაატარა, გაიტანა 87 გოლი. ერთ-ერთი საუკეთესო მომენტი მის კარიერაში არის, 2002 წელს ნიუკასლის წინააღმდეგ გატანილი გოლი, როდესაც ერთი საოცარი მოძრაობით ჩამოიშორა ბერძენი ნიკოს დაბიძასი და შემდეგ უკვე ერთ-ერთზე გივენის კარში გოლის ფორმალობაღა იყო. დენი ბერგკამპმა კაირეა არსენალში, 2006 წელს დაასრულა. გაიმართა გამოსათოხვარი მატჩიც, სადაც ერთმანეთს არსნალი და აიაქსი ეთამაშნენ. ჰოლანდიის ნაკრებში ჩატარებული აქვს 79 მატჩი, გატანილი აქვს 37 გოლი.

6)  ედვინ ვან დერ სარი, დაბადა 1970 წელს ვურჰაუტში, ჰოლანდია. მისი ბრიტანული კარიერა დაიწყო 2001 წელს, როდესაც ტურინის იუვენტუსიდან ფულემში გადაბარგდა. ფუელემში გატარებული ოთხი სეზონის შემდეგ, 2005 წელს, ჰოლანდიელი მეკარე მანჩესტერ იუნაიტედს შეუერთდა, სადაც დღემდე თამაშობს. მანჩესტერ იუნაიტედთან ერთად 2008 წელს მოიგო ჩემპიონთა ლიგა (კარიერაში მეორედ, პირველად აიაქსში 1995 წელს), ხოლო 2006-07, 2007-08, 2008-09 სეზონებში პრემიერლიგის გამარჯვებული გახდა. ჰოლანდიის ნაკრებჩი ჩატარებული აქვს 130 მატჩი.

7) სამი ჰიიპია, დაიბდა 1973 წელს პოროვოოში, ფინეთი. ინგლისური კარიერა 1999 წელს ჟერარ ულიეს ლივერპულში დაიწყო. ათი წელი ითამაშა პრემიერლიგაში, გაიტანა 35 ბურთი. მას მეორე სართულზე ძლიერად თამაშს გამო, ხშირად მოიხსენიებდნენ, როგორ ჰარის მეფეს. ჰიიპიას 2000-01 სეზონში კაპიტნობდა ლივერპულს, რადგან გუნდის კაპიტანი ჯეიმი რედნაპი სეზონის ბოლომდე დამტვრეული იყო, ხოლო რობი ფაულერი უმეტესწილად შეცვლაზე შემოდიოდა. სამი ჰიიპიამ ლივერპული 2009 წელს დატოვა, მისი ბოლო მატჩი ლივერპულის მაისურით შედგა ანფილდზე, ტოტენჰემის წინააღმდეგ. ფინეთის ნაკრების შემადგენლობაში ჩატარებული აქვს 105 მატჩი.

8 ) პიტერ შმეიხელი, დაიბადა 1963 წელს გლადსაკსეში, დანია. გახლავთ ნახევარად პოლონელი,  70 იანებამდე გახლდათ პოლონეთის მოქალაქე. ინგლისში მისი პირველი გუდნი, გახალდათ მანჩესტერ იუნაიტედი, რვა სეზონის მანძილზე იცავდა იუნაიტედის კარს. ფერგიუსონის გუნდის გარდა, პრემიერლიგაში თამაშობდა ასტონ ვილაში (2001–2002) და მანჩესტერ სიტიში (2002–2003). ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი სეივი ნიკუკასლის წინააღმდეგ. კარიერაში გატანილი აქვს 12 გოლი, მათ შორის ერთ-ერთი - როტორ ვოლგოგრადის წინააღმდეგ, უეფას თასზე. დანის ნაკრებში ჩატარებული აქვს სარეკორდო 129 მატჩი.

9)  კრიშტიანუ რონალდუ, დაიბადა 1985 წელს ფუნშალიში, პორტუგალია. 2003 წელს შეუერთდა მანჩესტ იუნაიტედს, არც თუ ისე შთამბეჭდავი პირველი ორი სეზონის შემდეგ, 2005 წლიდან, რონალდო გუნდის ერთ-ერთ ლიდერად ჩამოყალიბდა, ხოლო 2006-09 წლებში მსოფლიოს ერთ-ერთ საუკეთესო ფეხბურთელად იქცა. მანჩესტერის შემადგენლობაში გატანილი აქვს 118 გოლი. დასამახსოვრებელი მომენტები მისი კარიერიდან: ბრწყინვალე ჯარიმა პორტმუსთის კარში, ჩემპიონთა ლიგის ფინალში, ჩელსის წინააღმდეგ გატანილი გოლი,  40 მეტრიდან პორტოსთან და ა.შ  პორტუგალიის ნაკრებში ჩატარებული აქვს 80 შეხვედრა, გატანილი აქვს 26 გოლი.

10) ჯიმი ფლოიდ ჰასელბანკი, დაიბადა 1972 წელს პარამარიბოში, სურინამი. პრემიერლიგაში პირველად, 1997 წელს გრემ ტეილორის ლიდსში გამოჩნდა. შემდეგ ერთი სეზონი ითამაშა მადრიდის ატელტიკოში და 2000 წე;ს ჩელსიში ჩაირიცხა. ლიდსის და ჩელსის გარდა, თამაშობდა მიდლსბროში (2004–2006), ჩარლტონში (2006–2007), კარიერა 2008 წელს კარდიფ სიტიში დაასრულა. პრემიერლიგაში გატანილი აქვს 127 გოლი და ლეგიონერებიდან ამ მაჩვენებლით მხოლოდ ტიერი ანრის ჩამორჩება. ჰოლანდიის ნაკრებში ჩატარებული აქვს 23 მატჩი, გატანილი აქვს ცხრა გოლი.

ფრედი სირსი

2008 წლის მარტში, ვესტ ჰემ იუნაიტედის აკადემიის ლეგენდარულმა ბოსმა ტონი კარმა, გუნდის მთავარი მწვრთნელი ალან კრებიშლი დაარწმუნა, რომ სარეზერვო გუნდის საუკეთესო ბომბარდირი, ფრედი სირსი, დიდ გუნდში მოსინჯვას იმსახურებდა. კერბიშლი ენდო კარის ავოტრიტერს და 2008 წლის, 15 მარტს, 18 წლის სირსი ბლექბერნის წინააღმდეგ მატჩში, ნორბერტო სოლანოს ნაცვლად შეიყვანა. მოედანზე შესვლიდან, ზუსტად ხუთ წუთში, სირსმა თავის სადებიუტო გოლი გაიტანა ვესტ ჰემის მაისურით. არასოდეს დამავიწყდება მისი გოლის აღნიშვნა და ამ სელებრეიშენზე ტრევორ ბრუკინგის სახე.

მეორე გოლი ჰამერებისთვის, ჰონჩარჩელმა, უკვე 21 წლის ასაკში გაიტანა, ვულვზის წინააღმდეგ. 2011 წელს, ახალი წლის დღეებში. ბრიტანელი ჟურნალისტები თვლიდნენ, რომ ეს იყო ყველაზე დიდი პაუზა ინგლისურ ფეხბურთში, სადებიუტო და მეორე გოლს შორის. სადებიუტო გოლიდან, მეორე გოლამდე, ფრედი სირსმა ინგლისურ ლიგებში ჩაატარა 72 მატჩი.

სირსის “რეკორდი” გარდიანმა, დამყარებიდან რამოდენიმე კვირაში დაამხო. ედარ მულანმა, გაიხსნეა ჭეშმარიტად ყველაზე დიდი პაუზის მქონე ფეხბურთელი, სალზირ იერემია ქემბელი, ჩვენთვის ცნობილი როგორც სოლ ქემბელი. 1992 წლის, 12 დეკემბერს, ტოტენჰემში დიებიუტი ქემბელმა გოლით აღნიშნა, თუმცა ამ მატჩში სპურსი ჩელსისთან დამარცხდა 1-2.  მეორე გოლი კი, 1996 წლის, 1 იანვარს (სირსის არ იყოს, აქაც მეორე გოლი ახალ წელს უკავშირდება) მანჩესტერ იუნაიტედის წინააღმდეგ გაიტანა. 80 შეხვედრა, სადებიუტო და მომდევნო გოლს შორის – ყველაზე დიდი პაუზა.

1) გორდონ ბენქსი, ბრიტანული და მსოფლიო ფეხბურთის ლეგენდა. დაიბადა 1937 წელს, შეფილდში. კარიერა ჩესტერფილდში დაიწყო, თამაშობდა ლესტერში (1959—1967), სტოკში (1967–1972). ინგლისის ნაკრების ღირსებას იცავდა ცხრა წელი (1963–1972), ჩატარებული აქვს73 მატჩი. 1970 წლის მექსიკი მუნდიალზე, ინგლისისა და ბრაზილის ნაკრებების დაპირისპირებისას, მან მოიგერია პელეს თავური დარტყმა – საკულტო მომენტი, ბენქსი კარიერასა და მსოფლიო ფეხბურთის ისტორიაში.

2) ბერტ ტრაუტმანნი, დაიბადა 1923 წელს, ბრემენში. მეორე მსოფლიო ომის დროს მსახურობდა “ლუფტვავეში” და 1945 წელს ბრიტანელებს ტყვედა ჩაუვარდათ. 1948 წელს გაანთავისუფლეს და მოთხოვეს გერმანიაში დაბრუნგება, მაგრამ ტრაუტმანმა სამშობლოში გამგზავრებას, ლანკაშირში ცხოვრება არჩია. გახლავთ ბრიტანული ფეხბურთის ერთ-ერთი საუკეთესო ლეგიონერი, 1949–1964 წლებში იცავდა მანჩესტერ სიტის ღირსებას, სიტის მაისურით ჩატარებული აქვს 500 ზე მეტი შეხვედრა. ყველაზე დასამახსოვრებელი მომენტი მის კარიერაში გახლდათ, 1956 წლის ინგლისის ასოციაციის თასის ფინალი, ბირმინგემის წინააღდმეგ.

3) პატ ჯენინგსი, დაიბადა 1945 წელს ნიურიში, ჩრ.ირლანდია. კარიერა 1963 წელს დაიწყო უოტფორდში. 1964-1977 წლებში თამაშობდა ტოტენჰემ ჰოთსპურში, 1977-85 წლებში კი სპურსის მთავარი მოწინააღმდეგის, არსენალის ღირსებას იცავდა . მას აქვს კურიოზული გოლი კარიდან-კარში გატანილი მანჩესტერ იუნაიტედისათვის, 1967 წლის ჩარიტი შილდში. პეტ ჯენინგსი გახლავთ ყველა დროის, ბრიტანული და მსოფლიო ფეხბურთის ერთ-ერთი საუკეთესო მეკარე.

4) პიტერ შილტონი,  დაიბადა 1949 წელს ლესტერში. კარიერა 1966 წელს ლესტერ სიტიში დაიწყო, 1974 წლამდე იცავდა ადგილობრივი გუნდის ღირსებას. 1974-77 წლებში სტოკ სიტიში თამაშობდა, 1977-82 წლები გაატარა ბრაიან კლაფის ნოტინგემში, სადაც 2 ჯერ დაეუფლა ევროპის ჩემპიონთა თასს და ერთხელ მოიგო ინგლისის პირველი დივიზიონი. გახლავთ ინგლისის ნაკრების რეკორდმესნი, ნაკრების მაისურით ჩატარებული აქვს 125 შეხვედრა (1970–1990 წლებში). მიუხედავად იმისა, რომ შილტონი ლამის 25 წელი ფორმიდან არ იყო ამოვარდნილი და მიუხედავა იმისა, რომ უამრავი გაუნმეორებელი სევი ეკუთვნის, სანაკრებო დონეზე იყო მის კარიერაში რამოდენიმე შავი ლაქა, რამაც ინგლისი ნაკრების ბედი განაპირობა, მაგალითად: 1973 წელს უემბლიზე, პოლონეთთან გაშვებული გოლი, რის შედეგადაც ინგლისი ნაკრები 1974 წლის მსოფლიოზე ვერ მოხვდა, 1986 წელს მართალია ღმერთის ხელთან და საუკუნის გოლთან დამარცხდა, მაგრამ გამოსვლაზე და ერთ-ერთზე მეკარე ესე არ თამაშობს და ბოლოს, 1990 წელის მსოფლიოზე, გერმანელბთან გაშვებული კურიოზული გოლი. კარიერა 1995 წელს პლიმუთში დაასრულა.

5) ნევილ საუთჰოლი, დაიბადა 1958 წელს კონუის საგრაფოში, ჩრდილოეთ უელსი. უელსის ნაკრების მასიურთი ჩატარებული აქვს ყველაზე მეტი (92) მატჩი. 1981-1998 წლებში იცავდა ლივერპულის ევერტონის ღირსებას, პრო კარიერა 2000 წელს ტორკში დაასრულა. 2004 წელს, ევერტონის გულშემატკივრებმა, საუთჰოლი აღიარეს ევერტონის ყველა დროის საკულტო გმირად.

6) რეი კლემენსი, დაიბადა  1948 წელს ლინკონშირში. ლივერპულის ოქროს თაობის წევრი. 1967–1981 წლებში იცავდა წითლების ღირსებას, ჩატარებული აქვს 665 მატჩი, ლივერპულის მაისურით მოგებული აქვს შვიდი ეროვნული და ხუთი საერთაშორისო ტიტული. 1981-1988 წლებში თამაშობდა ტოტენჰემ ჰოთსპურში. ინგლისი ნაკრებში გამოიდოდა 1972-1984 წლებში, ნაკრების მაისურით ჩატარებული აქვს 61 შეხვედრა.

7) ედვინ ვან დერ სარი, დაბადა 1970 წელს ვურჰაუტში, ჰოლანდია. მისი ბრიტანული კარიერა დაიწყო 2001 წელს, როდესაც ტურინის იუვენტუსიდან ფულემში გადაბარგდა. ფუელემში გატარებული ოთხი სეზონის შემდეგ, 2005 წელს, ჰოლანდიელი მეკარე მანჩესტერ იუნაიტედს შეუერთდა, სადაც დღემდე თამაშობს. მანჩესტერ იუნაიტედთან ერთად 2008 წელს მოიგო ჩემპიონთა ლიგა (კარიერაში მეორედ, პირველად აიაქსში 1995 წელს), ხოლო 2006-07, 2007-08, 2008-09 სეზონებში პრემიერლიგის გამარჯვებული გახდა. ჰოლანდიის ნაკრებჩი ჩატარებული აქვს 130 მატჩი.

8 ) ჯიმ ლეიტონი, დაიბადა  1958 წელს ჯონსტონში, შოტლანდია. კარიერა 1977 წელს აბერდინში დაიწყო და 1988 წლამდე დონსის ღირსებას იცავდა. 1988-1991 წლები მანჩესტერ იუნაიტედში გაატარა.  შემდეგ თამაშობდა დანდიში, ჰიბერნიანში, კარიერა 2000 წელს მშობლიურ აბერდინში დაასრულა. შოტლანდიის ნაკრების მაისურით ჩატარებული აქვს 92 მატჩი, ითამაშა სამი (1986, 1990, 1998) მსოფლიო ჩემპიონატი.

9) შეი გივენი, დაიბადა  1976 წელს ლიფორდში, ირლანდია. სელტიკის მიერ აღზრდილი მეკარე, კარიერა 1994 წელს კენი დალგლიშის ბლექბერნში დაიწყო. ერთი წლის შემდეგ,  ანუ 1997 წელს, გადავიდა ნიუკასლში სადაც 2009 წლამდე ითამაშა. გივენს ნიუკასლთან აკავშირებს 12 სეზონი და უამრავი გაუნმეორებელი მატჩი და სეივი. 12 წლის მანძილზე მან ნიუკასლის მაისურით ჩაატარა 400 მდე შეხვედრა. 2009 წლიდან ირლანდიელი მანჩესტერ სიტის ღირსებას იცავს. ირლანდიის ნაკრებში ჩატარბული აქვს სარეკორდი 110 შეხვედრა.

10) ჯონ ბარიჯი, დაიბადა 1951 წელს ვორკინგტონში. ბრიტანული ფეხბურთის ისტორიაში ალბათ ყველაზე დიდი ჯორნიმენი. კარიერა 1969 წელს დაიწყო და 1997 წელს დაასრულა, გამოიცვალა 29 კლუბი. გახლავთ ბლექპულის დიდების დარბაზის წევრი, პულის გარდა, ბარიჯი თამაშობდა – კრისტალ პალასში, ასტონ ვილაში, ვულვერჰემპტონში, შეფილდ იუნაიტედში, ნიუკასლში, ჰიბერნიანში, აბერდინში და ა.შ. 1971 წელს მოგებული აქვს ანგლო-იტალიური თასი ბოლონიას წინააღმდეგ, 1977 წელს კი დაეუფლა ლიგის თასს. ინგლისურ და შოტლანდიურ ლიგებში ერთად, ჩატარებული აქვს 771 მატჩი. 2011 წელის აპრილში გამოვა მისი ავტობიოგრაფია, სახელად “Budgie”.

სპაგეტი ვესტერნი/ფეხბურთი კამპუსზე

თუ დედამიწაზე ვინმეს ჰგონია, რომ ინგლის ნაკრები მხოლოდ იმიტომ გამოეთიშა მუნდიალს, რომ ლამპარდს გოლი არ ჩაუთვალეს, მას პირდაპირ ვეტყვი, რომ ამაზე სასაცილო სულ მსოფლიოში რამოდენიმე რამ არის – „ჰარტ ლოკერის“ ექვსი ოსკარი, სტივენ სიგალის მზერა ფილმიდან “ბნელეთის წინააღმდეგ” და ჯონი ევანსი. ეს არამც და არამც პირველი არ გეგონოთ, ასეთი “კლოუნადების” დადგმაში ინგლისის ნაკრებს დიდი გამოცდილება აქვს, მეტიც, ხელოვანია.

მაგრამ ეს წლევანდელი წარმოდგენა, მაინც გამორჩეულია იმით, რომ ინგლისს, მსოფლიო ჩემპიონატის პლეიოფში, არასოდეს დამარცხებულა ასეთი სხვაობით . თუმცა, კაპელომ და მისმა კოლექტივმა ეს მოახერხეს და ერთ-ერთი უდავოდ საუკეთესო შოუ მოაწყვეს ამ ნაკრების არსებობის ისტორიაში. თვით ცხონებულ უოლტერ უინტერბოტომსაც (ინგლისი ნაკრების მწვრთნელი 1947–1963 წლებში) კი შეშურდებოდა ისეთი.

ახლა გადავიდეთ უშუალოდ ჩემპიონატზე და იმ პრობლემებით დავიწყოთ, რაც ფაბიო კაპელოს წინაშე ჩემპიონატამდე იდგა.

1) სელექცია

პირველი სერიოზული დარტყმა ეს იყო მუნდიალამდე სამი თვით ადრე დევიდ ბექჰემის დამტვრევა, ხოლო მეორე სერიოზული საკადრო პრობლემა ნაკრებს, უკვე აფრიკაში შეექმნა, როდესაც ემილ ჰესკის მეოხებით გუნდის კაპიტანი, რიო ფერდინანდი დაშავდა და თამაში ვეღარ შეძლო. რიოს შემცვლელი უმალვე გამოუჩნდა, მწვანე კონინენტზე “ტოტენჰემის” 26 წლის მცველი, მაიკლ დოუსონი იხმეს.

ბექჰემის შემთხვევაში რა თქმა უნდა, ყველაფერი შედარებით მარტივად იყო. მართალია, გუნდს გამოცდილი ფეხბურთელი და ინგლისის ნაკრების ცოცხალი ლეგენდა გამოაკლდა და ისიც სიმართლე იქნება თუ ვიტყვით, რომ მსოფლიო ჩემპიონატზე, ისეთი ფეხბურთელის ყოლა როგორიც ბექემია, ბევრს ნიშნავს. მაგრამ ფაბიო კაპელოს ინგლისში, დევიდ ბექჰემი არასოდეს ყოფილა ძირითადი შემადგნელობის წევრი (ცალკეული თამაშების გარდა) და ამიტომ ამ მოვლენას ბევრმა სათანადო ყურადღება არ მიაქცია და ნაკრებმა იგივე შემართებით განაგრძო სვლა აფრიკისაკენ.

ჯეიმი კარაგერი, ჟოზი ალტიდორის წინააღმდეგ

რაც შეეხება ფერდინანდს. კაპიტნის ტრამვამ, საბოლოოდ აურია კაპელოს ისედაც არეული და დაულაგებელი გეგმები. იტალიელი აფრიკაში ისე ჩავიდა, რომ ძირითად შემადგენლობაზე ჩამოყალიბებული არ იყო. კაპელო პირველ მატჩში, ამერიკასთან, ჯეიმს მილნერს აყენებს მარცხენა ნახევარმცველზე. მაშინ, როდესაც ამ პოზიციაზე მილნერს საერთოდ არ უთამაშია, არც “ლიდსში”, არც “ნიუკასლში” და არც “ასტონ ვილაში”, ნაკრებში ხომ მითუმეტეს. მარტო ეგ არ აკმარა, მარცხენა ფლანგის გარდა, საჭიროების შემთხვევაში მილნერი ცენტრშიც უნდა შეწეულიყო, თანაფლანგელი კოულიც უნდა დაეზღვია და გრინის ნაცვლადაც უნდა ჩამდგარიყო კარში. ბოლო დავალების გარდა, მილნერი იმ 30 თუ 35 წუთში ყველაფერს ერთად ასრულებდა მოედანზე, შემდეგ მიხვდა კეპელო, რომ ეს აბსურდი იყო და მილნერი გაიყვანა – ამ ცვლილებაზე, ბევრს ეგონა, რომ ფაბიომ მილნერი ცუდი პერფონამსისთვის სკამზე დასვა, სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, დასაჯა. რაც სიმართლეს ნაკლებად შეესაბამება რათქმაუნდა. ჯონ ტერის დაცვის ცენტრში უწყვილებს ლედლი კინგს, ფეხბურთელს, რომელმაც ჩემპიონატის წინ მექსიკასთან გამართულ ამხანაგურ შეხვედრაში, ცუდი შთაბეჭდილება დატოვა. შემდეგ თამაშში იგივე პოზიციას აბარებს უკვე ვეტერან მერსისპირელ ჯეიმი კარაგერს, რომელსაც რა დამსახურების გამო დაუძახა ნაკრებში (ისევე როგორც კინგს), გაუგებარია. კარაგერმა რამოდენიმე თვით ადრე ბრიტანული „მირორისთვის“ მიცემულ ინტერვიუში განაცხადა, რომ “მერე რა, რომ პორტუგალიასთან პენალტი გავაფუჭე? ეს ხომ სულ რაღაც ინგლისის ნაკრები იყოო”. გასაგებია, რომ კარაგერი სკაუსაა და “ლივერპული” უფრო მეტად ადარდებს, ვიდრე ინგლისის ნაკრები. გასაგებია, რომ კარგერი გმოცდილი მცველია, უამრავი დიდი მატჩი აქვს ჩატარებული, მაგრამ ამ მიზეზით რამოდენიმე ფეხბურთელის მსოფლიო ჩემპიონატზე წაყვანა არასოწორი ნაბიჯია, რაც მატჩიდან, მატჩამდე მტკიცდებოდა კიდეც.

კარაგერმაც და ლედლი კინგმაც თავიანთი თამაშები ჩააგდეს. შემდეგ კინგმა მიკრო ტრამვა მიიღო და მესამე მატჩში სლოვენიასთან ჯონ ტერის მეწყვილეობა უკვე მეთიუ აპსონმა ითავა და ამერიკასთან გამართული შეხვედრის მსგავსად, აქაც დაცვის ცენტრი “ქოქნი ლადებით” იყო დაკომპლექტებული. აი ასეთი ქაოსი წარმოშვა დაცვის ცენტრში რიო ფერდინანდის არყოფნამ, ერთადერთი მოაზროვნე მცველი მოედანზე, რომელიც ინგლისელებს ყავდათ დაიმტვრა და ამ ყველაფრიდან გამომდინარე, გერმანელები ისე დაქროდნენ ინგლისის ნახევარზე და იმდენს დაქროდნენ, რომ მათ მოწინააღმდეგს სიტყვა “გუნდი” ნაკლებად მიესადაგებოდა.

რაც შეეხება ნახევარდაცვას. აქ მიზეზი იმისა თუ რატომ დატოვა თეო უოლკოტი ფაბიო კაპელომ მუნდიალს გარეთ, თან გასაგებია და თან არა. მითუმეტეს მაშინ, როცა ფეხბურთელს მწვრთნელის “ლუბიმჩიკის” სტატუსი აქვს. თან უოლკოტი “არსენალისგან” განსხვავებით ნაკრებში ბევრად პროდუქტიული იყო,  და უცებ ჩემპიონატს გარეთ რჩება და მის მაგივარდ აფრიკაში მიდის შონ რაიტ-ფილიპსი. (რა დროს უოლკოტის ფსიქოლოგიაზე და მისდა სასიკეთოდ გადადგმულ ნაბიჯზე ფიქრის დრო იყო) რატომ? რა შონ რაიტ-ფილიპსი? ასევე გაუგებარია ის, რომ კაპელომ 23 კაცში არ ჩასვა მარცხენა ფეხით კარგად მოთამაშე ფეხბურთელები. კარგ ფორმაში მყოფი ადამ ჯონსონ და ეშლი იანგი და მათ ნაცვლად განაცხადში შეიყვანა ჯო კოული, ფეხბურთელი, რომელიც უკვე მეორე წელია თაროზეა შემოდებული და მისი სტაბილურად კარგი თამაში, მხოლოდ ჟოზე მაურინიოს თუ ემახსოვრება „ჩელსიში“ მწვრთნელობისას.

ზემოთ აღნიშნულ შემთხვევებში, გამოცდილებას ენდო მწვრთნელი, რაშიც შეცდა. მაგრამ ამას არ დასჯერდა და ზუსტად ჩემპიონატის წინ, ნაკრებში დაუძახა პოლ სქოულზს, მაგრამ “სქოლზიმ” დაბრუნებაზე უარი განაცხადა – ადრე რომ ეთქვა, შეიძლება დავთანხმებულიყავიო.

არადა კაპელო ყოველთვის, ყველა ინტერვიუში, ხაზგასმით ამბობდა იმას, რომ მსოფლიო ჩემპიონატზე ითამაშებს ის, ვინც იმ წუთისათვის იქნება უკეთ მომზადებულიო. ფაქტია, რომ ეს ასე არ მოხდა.

2) 11 ინგლისელი

უეინ რუნი განაწყენებული ტოვებს მოედანს

რას აკეთებდა ის 11 ინგლისელი მოედანზე? ამ კითხვაზე პასუხის გაცემა მარტივია - ვერაფერს! მთლიანად გუნდმა და განსაკუთრებით დაცვის ხაზმა, ოთხივე თამაში ჩააგდო. სლოვენიას, რომ ოდნავ მაღალი დონის ფორვარდები ჰყოლოდა, დიდი შანსი იყო იმისა რომ ინგლისს 1958-ი წლის შედეგი გაემეორებინა და პირველად ამ ხნის მანძილზე, ჯგუფში ჩარჩენილიყო. რაც შეეხება მერვედფინალს, მაშინ, როდესაც სამი ბურთი გაქვს გასატანი და მოედანზე შემოგყავს ემილ ჰესკი, ფეხბურთის ისტორიაში ყველაზე არაგამტანი ფორვარდი, ალბათ ეს ცოტა გაუგებარია იმის ფონზე, რომ სკამზე გიზის პიტერ კრაუჩი, რომელსაც ნაკრებში გოლების გატანა ხელეწიფება. მაგრამ ეს არ იყო რაიმე კონკრეტული მიზეზის ბრალი, არც არასწორი ცვლილების, არასწორად თამაშის, ან ტაქტიკის ბრალი, ეს იყო დაბოლოვება და ამოფრქვევა იმისა, რაც ინგლისის ნაკრებში ხდება ბოლო წლების მანძილზე. ევროპის ჩემპიონატზე გუნდი ვერ გადის და იმ საღამოს ნაკრების კაპიტანი ჯონ ტერი, ნაკრების სხვა წევრებთანე რთად (კერძოდ დეფო და ეშლი კოული), გალაღებული, დისკოტეკაზე ირჯება. ბევრი რომ არ მოვაყოლო და კიდევ რომ არ მოვყვე ამდაგვარი ისტორიები, მხოლოდ ეს ერთი კონკრეტული მაგალითი ასხავს ნათლად იმას, თუ რა მიდგომა აქვთ ფეხბურთელებს ნაკრების მიმართ.

ჩემპიონატზე, უეინ რუნის ცუდ თამაშს ბევრი იმით ხსნიდა, რომ რუნი ინგლისის ნაკრების წინა ხაზში, ისე არ თამაშობდა, როგორც მანჩესტერში (ანუ, ეს “ბევრი” გულისხმობდა ბოლო სუპერ სეზონს და იმას, რომ „ლოუნ” ფორავარდი არ იყო/არის ნაკრებში). კაპელოს აკრიტიკებდნენ იმის გამო, რომ არ იყენებდა ის 4-5-1 სქემას, თურმე ის უშლიდათ ფეხბურთელებს ხელს, რომ იმ პოზიციებზე არ იდგნენ რა პოზიციაზეც კლუბში თამაშობენ, მაგრამ აქ იბადება რამოდენიმე მარტივი კითხვა - განა ამ ფორმაციით არ ითამაშა ინგლისმა მთელი შესარჩევი ეტაპი მსოფლიო ჩემპიონატამდე? განა ამ ფორმაციის პირობებში არ გაიტანა უეინ რუნიმ 9 გოლი შესარჩევ ეტაპზე? ასე არ გააპეს ხორვატები ორივე თამაშში? ამ სამივე კითხვას, აქვს ერთი მარტივი პასუხი – კი.

ემილ ჰესკის და ორი თავდამსხმლით თამაშის ბრალი ყოფილა თურმე ის, რომ სამ მცველს, რვა მეტრის რადიუსში, ერთამენთზე მიჭეჭყილს ტოვებს ერთი მარტივი მოძრაობით მიროსლავ კლოზე, ემილ ჰესკის ბრალი ყოფილა ის, რომ საყრდენზე მდგომი გარეტ ბერი განაპირა მცველს არ აზღვევს. ემილ ჰესკის ბრალი ყოფილა ის, რომ ინგლისის ნაკრები ალჟირს მომენტს ვერ უქმნის. არა მეგობრებო არაა ეს ემილ ჰესკის და “ფოურ, ფოურ, თუ”-ს ბრალი, დამიჯერეთ. ემილ ჰესკის “ბრალია” ის, რომ დღემდე არანორმალურად ძლიერია ფიზიკურად, რა ქნას?!

3) იდეალური ბალანსი

აღმოჩნდა, რომ კაპელო არ იყო ღრმად ჩახედული ინგლისი ნაკრების პრობლემატიკაში და არ იცოდა ამ ნკარების სპეციფიკა. გუნდი, რომელიც მხოლოდ მაშინ აღწევს წარმატებას, როდესაც შემადგენლობში არის იდეალური სინთეზი გამოცდილებისა და ახალგაზრდული შემართებისა. ეს არის ნაკრები, რომელმაც ვერ გამოიყენა ჩარლი ჯორჯი, სტენ ბოულსი, პოლ გასქოინი, სტივ მაკმანამანი, პოლ სქოულზი, მეტ ლი ტესიე, ტონი მორლი და ა.შ

ინგლისში დაბრუნებული ფრენკ ლამპარდი

ინგლისის ნაკრებში მხოლოდ სეზონური თამაშის ხარისხის მიხედვით ფეხბურთელის გამოძახება ძალიან დიდი სისულელეა, ისევე როგორც მხოლოდ გამოცდილებისა და წარსული დიდების გამო. სამწუხაროდ ამას ერიქსონი ვერ ხვდებოდა და აქცენტს სეზონურ თამაშის ხარისხზე აკეთებდა, აქედან გამომდინარე მოხვდნენ ნაკრებში ისეთი სუბიექტები, როგორებიც იყვნენ – სეთ ჯონსონი, ტრევორ სინკლერი, დენი მილსი, ნიკი ბატი, კრის პოუელი და ა.შ. სერ ბობი ამ ყველაფერს, ალბათ მაშინ მიხვდა, როდესაც ინგლისი ნაკრების შემადგნელობაში სტივ ბული იხილა. ადამიანი, რომელიც “ვულვზში” არანორმალურად ბევრს იტანდა, მაგრამ ნაკრებში ფეხი ვერ მოიკიდა. ვენეიბლსი- ჰოდლის დროს, გაიხსენეთ, რამდენი ბრწყინვალე ფორმაში მყოფი და ნაკრებისთვის გამოუსადეგარი ფორავადი ყავდა ინგლისს – იან რაიტი, დიონ დაბლინი, ბრაიან დინი, რობი ფაულერი, ენდი კოული, ლეს ფერდინანდი, კრის სატონი, ალან სმიტი (დიდი), სტენ კოლიმორი და ა.შ.

საწყის ეტაპზე და შემდგომ შესარჩევზეც, კაპელოს ხელში ეს ბალანსი თითქოს დაცული იყო, მაგრამ მსოფლიო ჩემპიონატის წინ გამოცდილ ფეხბურთელებზე აქცენტის გაკეთებამ, თავდაყირა დააყენა ყველაფერი. არამარტო ამან, ჩემპიონატის წინ სათამაშო ტაქტიკის შეცვლამაც, თავისი წვლილი შეიტანა ნაკრების წარუმატებლობაში. ცვლილება, რომელიც ველოსიპედის გამოგონება უფრო იყო, ვიდრე მოწინააღმდეგისათვის რაიმე მოულოდნელობა. ვარჯიშებზე გაუგებარი ქმედებები, როდესაც ჟურნალისტებს გაეკიდა და გაყარა ბაზიდან. პრემიერლიგის დასრულების შემდეგ ფეხბურთელების 2 კვირიანი შეკრება შვეიცარიაში, არანაირი დასვენება და განტვირთვა ჩემპიონატის წინ, პლუს ამას სამი ამხანაგური მატჩი ამ პერიოდში. ჩემპიონატზე მათი იზოლირება და გამოკეტვა კამპუსის ბაზაზე. სწიუარტ პირსთან გაფუჭებული ურთიერთობა სლოვენიასთან მატჩის შემდგომ. ერთი სიტყვით, ბევრი რომ არ მოვაყოლოთ, კაპელომ მწვრთნელობის პირველი ვადა ჩააგდო. ქონდა ნაკრებს გარკვეული წინსვლა, მაგრამ მხოლოდ შესარჩევზე, ფაბიო კაპელო კი შესარჩევის მოსაგებად არავის ჩაუყვანია კუნძულზე. ლამაზ და გამართულ ფეხბურთს, ბიგ სემი და კერბიშლიც ათამაშებენ ნაკრებს, ათეულობით მილიონის გარეშე… მაგრამ მხოლოდ შესარჩევზე.

რათქმაუნდა იყო უიღბლობაც, მაგალითად რობ გრინი. იყო უსამართლობაც ლამპარდის გოლი გერმანიის კარში, მაგრამ საერთო სურათის ფონზე ეს ორი შემთხვევა არაფერს არ ნიშნავს.

“პრობლემა რომ მოაგვარო, უნდა გესმოდეს, რომ პრობლემა გაქვს” - აი ეს, არ ესმით იმ მწვრთნელებს, რომლებიც ამ ნაკრებში სამუშაოდ მოდიან. ყველას ჰგონია, რომ ფეხბურთელები უმაღლესი დონის ყავს, სექმას ხელს შეავლებს და ეგ არის, მორჩა. ერიქსონი რომ ამბობდა თავის დროზე, მიხარია ისეთ ნაკრებში, რომ ვმუშაობ, რომლის სლექციასაც სულ 2 წუთი უნდაო.

და ბოლოს კაპელოს საკულტო კომენარი ალჟირთან თამაშის შემდეგ:

- რა მოხდა ფაბიო? რატომ ვერ მოიგეთ?

- არ ვიცი

დაუშვებს თუ არა, 2012 წლის ევროპის ჩემპიონატზე კაპელო ანალოგიურ შეცდომებს ამას სულ რაღაც 2 წელიწადში ვნახავთ. თუ მანამდე ეს არ განმეორდა.